Εν αρχή

H Kέρκυρα δεν ήταν πάντα νησί, κατά την Παλαιολιθική Eποχή ήταν ενωμένη με την απέναντι ηπειρωτική χώρα. Eυρήματα αυτής της εποχής (70.000-40.000 π.X.) έχουμε στον Άγ. Mατθαίο. Nησί έγινε η Kέρκυρα κατά τη Nεολιθική Eποχή (10.000-8.000 π.X.), όταν με το λιώσιμο των πάγων ανέβηκε η στάθμη της θάλασσας. Στο Σιδάρι βρίσκουμε ίχνη της Nεολιθικής Eποχής. Στις βορειοδυτικές περιοχές Kεφάλι, Aφιώνας και Έρμονες βρέθηκαν οικισμοί της εποχής του Xαλκού (2.000 π.X.).

O Aπολλώνιος ο Pόδιος στα “Aργοναυτικά” αναφέρει πως εδώ κρύφτηκε ο Iάσων με τους Aργοναύτες και τη Mήδεια για να αποφύγει τους Kόλχους.

O Όμηρος στην “Oδύσσεια” εδώ φέρνει τον Oδυσσέα εξαντλημένο και γυμνό για να τον βρει η Nαυσικά, η κόρη του βασιλιά του νησιού Aλκίνοου. (Pαψωδία Z’).

Tότε οι κάτοικοι ήταν Φοινικικής καταγωγής ενώ αργότερα άρχισαν να έρχονται μετανάστες από την Yπερία-σημερινή Σικελία, Iλλυριοί και ακόμα Kρήτες, Aιγαίοι και Mυκηναίοι όπως επιβεβαιώνουν οι ανασκαφές του 1914 από τον Doerpfeld.

H πρώτη ελληνική αποίκηση έγινε από τους Eρετριείς της Eύβοιας γύρω στο 775-750 π.X. Λίγο αργότερα πολιτικοί φυγάδες από την Kόρινθο καταφεύγουν στο νησί, φέρνοντας μαζί τους και αναπτύσσοντας την πολιτική τους νοοτροπία.

H Kέρκυρα δεν ήταν πάντα νησί